Bienvenue

Ik ben aangekomen in het Franse dorpje L'argentiere La Bessee, de laatste treinhalte van m'n reis. Op nog geen 5 minuten lopen van het treinstation heb ik een kamer in Hotel De La Gare. Het is niet heel veel soeps, maar wel fijn om er neer te kunnen strijken na m'n lange treinreis en er even te kunnen douchen en te slapen in een fatsoenlijk bed voordat ik morgenochtend naar Ailefroide ga. Ik zit aan het kleine houten tafeltje pal voor het raam met uitzicht op de bergen te schrijven aan precies zo'n nostalgisch schrijvers tafeltje als ik thuis ook heb staan. Enkel kijkt mijn tafel uit op m'n volkstuin en deze biedt uitzicht op de Franse Alpen.

Ik voel me zo thuis hier in de Franse Alpen, zo kalm, relaxed en vooral mezelf. Het liefst zet ik nu m'n telefoon een week lang uit. Gisteravond toen ik hier aankwam, was ik bekaf en toch voelde ik een onstilbare drang om meteen de bergen in te gaan. De bergen riepen me: Chantal kom lekker buitenspelen. Wat is dat toch? Dat gevoel heb ik echt alleen maar in de bergen, nergens anders. Ik blijf het een bizar gevoel vinden wat de bergen met me doen. Het is met geen pen te beschrijven. Maar een ieder die ook zo gek is op de bergen weet precies wat ik bedoel. Ik ga gewoon helemaal 'aan', voel m'n lijf vol met leven stromen.

In de stad sta ik op een soort sluimerstand. Je weet wel: wanneer de batterij van je telefoon leeg is, en je hem op de energie besparende stand zet. Hier laad ik gewoon in een klap op.

In de stad sta ik op een soort sluimerstand. Je weet wel: wanneer de batterij van je telefoon leeg is, en je hem op de energie besparende stand zet. Hier laad ik gewoon in een klap op. Zelfs wanneer ik nog geen stap in de bergen heb gezet. Er alleen al door omringd worden, laadt m'n batterij op. De frisse berglucht, de kalmte die hier in de lucht hangt. Niet het gehaaste, het gejakker van auto's op de A16 dag en nacht. Geen schreeuwende buitenreclames of honderd in een dozijn winkels die je naar binnen proberen te lokken: 'als je dit jurkje koopt, nou dan ben je pas echt gelukkig! Maar echt.'

Jurkje Een jurkje kan me overigens echt wel blij maken hoor, maar niet het soort blijheid wat ik hier ervaar. Dat is echt van een heel ander kaliber. Veel grootser. Waar ik op zich ook wel blij van was geworden, was van een ontbijtje. Dat had ik bij de hotelkamer erbij geboekt, maar de deur van de ontbijtzaal blijft potdicht. Dat valt ook de andere hotelgasten op. En dus zit er niks anders op dan naar de Carefour hier om de hoek te lopen en zelf even een ontbijtje te scoren. Misschien als ik terug kom dat er dan een dampende bak verse zwarte koffie op me staat te wachten.

Als ik uit de Carefour kom, bel ik Roos even op. Ze weet nog helemaal niet dat ik in Frankrijk ben. Als ze me ziet via Facetime en de bergen in het vizier krijgt, schreeuwt ze het uit. Ben je echt in de bergen mama?! Jaaaaa, grijns ik. ''Papa, mama is in de bergen!'' Op de achtergrond hoor ik Joost vragen met wie ik ben. Nou met mezelf, m'n dagboek, m'n fotorolletjes en camera's. En ik ga hier vast en zeker leuke mensen ontmoeten in de bergen.

Bus Na m'n ontbijt pak ik m'n spullen om richting Ailefroide te gaan. Hopelijk hebben ze een plekje voor me op de camping. Eerst maar eens even kijken hoe ik er kom. Mister Google zegt dat de laatste bus zojuist is vertrokken. Merde. Teleurgesteld in mezelf omdat ik de bustijden niet eerder heb gecheckt, hijs ik m'n rugzak op m'n rug, check uit bij het hotel en loop richting de Tourist Information in het dorp. Dan maar op de oude manier de weg vragen.

Ik krijg op de ouderwetse manier antwoord. Een goedlachse jonge knul drukt me een A4tje in de handen met daarop de bustijden van de bus die me gratis naar Ailefroide rijdt en elke 10 minuten vertrekt. Gratis? ''Oui, oui.'' Alleen de tweede bus, een mini busje, naar Ailefroide, kost 1 hele euro. Ik kan m'n oren niet geloven. Blij met de informatie pak ik eerst nog even een terrasje in de zon en bestel een kop koffie. Die heb ik tenslotte nog steeds niet gehad. Ook voor de bak koffie reken ik 1,70 euro af. Dat zijn nog eens schappelijke prijzen.

Ecole St. Antoine Vanuit de verte zie ik de bus al aankomen. Het busstation is pal naast het Franse café. Ik pak m'n spullen. Of we go! Eindelijk kan m'n avontuur echt beginnen. De busrit is inderdaad gratis en duurt slechts 20 minuten. In het laatste dorpje Ecole st. Antoine vlak voor de passage richting het hoger gelegen bergdorp Ailefroide wordt ik eruit gesmeten. Hier blijk ik nog ruim een half uur te moeten wachten op het kleine pendelbusje, dus pak ik nogmaals een terrasje en schiet een foto van een verweerd Kodak bord. Het voelt zo nostalgisch en zo logisch om hier zo'n old school bord te treffen in een bergdorpje waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

Wanneer ik m'n ijsthee op heb, arriveert er een klein wit busje met nog enkele passagiers. Ik moet flink wurmen met m'n grote backpack om een plaats te bemachtigen in de bus. Ik geef een een euro muntstuk aan het meisje dat achter het stuur zit. Zij zal me in 15 minuten naar boven rijden. Pal voor de camping houdt ze halt. Ik ben er, ik ben er echt. De receptie blijkt gesloten, dus neem ik plaats in de rij van andere klimmers die ik ook staan te wachten totdat de receptie weer haar deuren opent om nieuwe gasten te verwelkomen. Het duurt niet lang. ''Wat kost een overnachting?'' vraag ik aan de receptioniste. Ik heb er al vaker gekampeerd, maar ben de tarieven vergeten. ''4 euro per nacht voor 1 tentje en 1 persoon.'' Ik kan m'n oren opnieuw niet geloven. Ik heb het vast verkeerd gehoord, het zal wel 14 euro zijn.

4 euro per nacht voor 1 tentje en 1 persoon. Ik kan m'n oren opnieuw niet geloven.

Wanneer ik de receptie verlaat en de camping oploop zie ik ineens dat in de verte hele donkere wolken aan komen drijven. Ik hoef niet op mijn mobiel te kijken om te weten dat het binnen nu en een uur, wellicht half uur, los zal gaan. En dat terwijl het nu nog snikheet is. Zonder lang nadenken, zoek ik een plek op het openveld dat uitzicht biedt op de enorme Alpen en zet als een malle m'n geleende MSR tent op. De tent is piepklein en biedt eigenlijk alleen maar plek om te slapen. Ik kijk bedremmeld. Want m'n backpack moet er toch echt in wil ik alles droog houden. Het wordt ineens akelig donker, dus prop ik snel alles in m'n tent. En wanneer ik languit op m'n matje lig bij te komen, barst het buiten los. Onweer, keiharde regen en windvlagen slaan me om de oren. Ik hoop maar dat het tentje er tegen kan.

Jaren geleden, toen ik hier weer voor het eerst kwam met mijn neef, maakte ik hetzelfde mee en toen stond m'n tentje binnen no time blanc. Het was nota bene een nieuwe tent. Ik weet hoe het weer hier kan zijn. Gelukkig blijft deze tent droog. Na twee uur kan ik weer uit mijn tentje. De buurvrouw naast me komt meteen even polshoogte nemen of het goed met me gaat. ''We hadden wel met je te doen in je piepkleine tentje. Daar kun je je kont niet in keren. ''Klopt,'' beaam ik. Als ik zelf een MSR tent aanschaf wordt het een 2 of 3-persoonstent dat weet ik nu al. En dus ben ik blij dat ik deze heb gehuurd. Maar ik ben blij dat ik een goede tent heb gehuurd, want in de bergen zijn er gewoon zaken waar je echt niet op wilt besparen en een goede stevige tent is daar een van.

Dons jas

Een goede dons jas is een tweede. Ooit toen ik hierheen trok in het voorseizoen (lees steenkoud), leende Nick me zijn dons jas uit, omdat ik er geen bij me had. Ik weet nog dat hij me bezorgd aankeek: Chan je kan echt niet zonder dons jas naar de bergen. Het leek me toen een overbodige luxe, maar kwam er snel achter dat ik zonder zijn dons jas zo ongeveer dood zou zijn gevroren. En dus heb ik nu een warme Patagonia dons jas mee. Overigens zijn nu in het hoogseizoen hier in Ailefroide de winkels open en dus ook de twee outdoor winkels waar je sowieso alles kunt kopen wat je maar nodig hebt voor zo'n trip. Betaal je uiteraard wel de hoofdprijs, dus het loont om vooraf je eigen outdoor gear mee te nemen. Enfin, wel handig voor als je je regenkleding bent vergeten en ik ben er zojuist achter gekomen dat ik die echt nodig ga hebben.

Toen ik hier 3 uur geleden aankwam, was het bloedheet en nu is het ineens steenkoud na die wolkbreuk van zojuist boven de camping.

Overigens ben ik ook heel blij dat ik een warm thermoshirt mee heb. Toen ik hier 3 uur geleden aankwam, was het bloedheet en nu is het ineens steenkoud na die wolkbreuk van zojuist boven de camping. Ik heb een korte broek aan, m'n teva's, thermoshirt en donsjas. Nog een paar dagen en dan ligt de stadse Chan ver achter me, maar nu nog even niet. De stress en vermoeidheid is van m'n gezicht af te lezen. Zelfs met fancy outdoor kleding zie je zo dat ik niet van hier ben. Ik heb geen zongebruind gezicht en afgetrainde kuiten en verwilderd haar. Terwijl ik voor m'n tentje op de grond zit, een stoel heb ik uiteraard niet mee, kijk ik naar de andere camping gasten. Ze zien er ontspannen uit met vuur in hun ogen. Vol met passie voor het buitenleven. Ze staan aan.

Spiegel Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat er weer een levendige Chan terugkijkt vanuit de spiegel van het douchehok. Er klinkt opnieuw gerommel in de lucht. Opnieuw voel ik druppels. Gelukkig heb ik net m'n tent nog beter gespannen, veel netter nu en nog beter bestand voor een enorme hoosbui en harde rukwinden. Ik heb nog altijd niet gelunched en heb behoorlijk trek, maar de natuur kent geen genade. Ik zal eerst de tweede storm uit moeten zitten voordat ik naar het dorp kan lopen om boodschappen in te slaan. Ik ben trots dat ik zo goed het weer heb kunnen lezen (zonder telefoon). Overgehouden van m'n scoutingtijd, want toen bestonden er nog geen mobieltjes en moesten we ook continu de wolken in de gaten houden. Het zit er nog steeds ingebakken.

En het ging ook geregeld fout vroeger. Dan regende je zeiknat en had je het stervenskoud, maar dat was dan gewoon zo. Niemand die daarom maalde of boos werd. Je leerde er gewoon van. Ook nu is het mis gegaan. Er zitten een aantal klimmers vast op de wand die niet op tijd wegwaren voor het noodweer. Een aantal klimmers op de camping staan met verrekijkers naar de klimmers aan de wand te kijken. Ook zij zullen ervan leren. Vertrouwden ze teveel op de weersvoorspelling die hun telefoon die ochtend had afgegeven? Mijn telefoon gaf vanmorgen aan dat er geen bus meer richting Ailefroide ging en dat bleek helemaal niet het geval. Vertrouwen we teveel op de techniek tegenwoordig dan gaat het mis.

Het is echt zaak om zelf na te blijven denken. Ik ben blij dat ik uit de tijd zonder internet kom. Weekenden zoals Wild Human van Rewild zijn hard nodig om de mensheid weer terug te brengen naar de ouderwetse manier van leven in en met de natuur. Ik ben blij dat ik mee ben gegaan met die trip. Dat maakt dat ik me nu zekerder voel in de bergen. Ook al ben ik me zeer bewust dat ik als stadsmeisje veel te weinig weet. Ik ben bewust onbekwaam. Maar als ik nooit naar de bergen zou afreizen zou ik toch echt heel veel moois missen in m'n leven en dat zou doodzonde zijn. Ik hoop dat het weer een grandioos avontuur gaat worden en ik hoop vooral dat ik naar de Glacier Noir kan en hier voor het eerst een keer kan buiten boulderen. Dat heb ik nog nooit gedaan en lijkt me echt te gek!