Boulderen

Ik had me echt voorgenomen om vandaag uit te slapen. Aan m'n wallen te zien, heb ik dat nodig. Maar om half 6 staat m'n bestie al aan te bellen: 'Chan, wakker worden, we gaan buitenspelen!' Ik probeer me nogmaals om te draaien in m'n veelte kleine tent, maar 'the mountains are calling'. En ik kan ze niet negeren.

Met dikke opgezwollen ogen krabbel ik uit m'n tentje en sjok naar het toiletgebouw. Alle douches zijn nog vrij. Okee, die dan ook maar meteen meepakken nu we er toch zijn. Man wat zijn die warme waterstralen fijn op m'n stramme lijf. Ik wil tenslotte ook wel fris verschijnen bij de liefde van m'n leven die ik al twee jaar niet heb gezien. Het is onbeschrijfelijk hoe levendig ik me hier voel in de bergen. Ze wekken me tot leven. Ze lachen me toe en wakkeren het innerlijke vuur bij me aan. Ja, een beetje zoals je zou verwachten bij een liefde van vlees en bloed. Maar deze majestueuze liefdes zijn bikkelhard.

Wanneer ik even later na een flinke bak koffie weer naar het toilet ren, staat er inmiddels wel een wachtrij. Een viertal tantoe knappe bergbeklimmers kijken me aan. Ze zijn zongebruind en gespierd. De levenslust spat uit hun ogen. De liefde voor het leven in de bergen zwelt aan. Alleen hier lopen bosjes van dit soort mannen rond. Geen kantoorpikkies die geilen op een groot huis en dikke auto, maar mannen die geilen op rotsen en steile wanden. Het lijkt me een stuk natuurlijkere vorm van hebzucht, maar als iedereen hier een stijve piemel van zou krijgen, zou het het hier ook wel weer erg druk worden en dat moeten we ook niet hebben.

Al valt het me overigens op dat de camping aardig getransformeerd is tot een Bever brochure met fancy outdoor gear en veel campers en hippe bussen. Ik ben echt een van de weinigen met alleen een tent. Als ik al een tent spot staat die op het dak van een auto in plaats gewoon op de grond. Ik denk dat ik by far de kleinste foodprint heb door mijn minimale uitrusting en het reizen per trein en de benenwagen. Ik hoef niet perse te consumeren, ik kom hier om te creëren. Dus dat ga ik maar eens doen, want het is al aardig warm aan het worden en ik wil vandaag naar de Glacier Noir wandelen. Al gaat dat niet m'n doel zijn, ik ga opzoek naar schoonheid en me laten verrassen vandaag.

Nou en die verrassing kwam al na een paar meter op m'n pad in de vorm van de blonde Eva. Ik was nog maar net op weg naar de Glacier Noir aan het wandelen toen ik haar zag staan met een gehuurde crashpad op haar rug. Ze keek vragend om zich heen. Onze blikken kruisten elkaar. ''Do you know any boulders here?'' No, I don't know any,'' antwoordde ik. "Volgens mij kan ik gewoon Nederlands tegen je praten he,'' vervolgde ze lachend haar verhaal. Ik lachte, want ook ik vermoedde al dat we uit hetzelfde land kwamen. ''Ga je alleen boulderen?'' Eva knikte. ,,Zullen we samen gaan?'' vroeg ik spontaan. '' Ik sta hier op 10 minuten vandaan op de camping en heb me zo omgekleed en m'n boulder spullen gepakt. Dankbaar nam Eva m'n aanbod meteen aan en vroeg of we eerst even samen de boulders konden gaan zoeken, zodat ik haar daarna gemakkelijk terug zou kunnen vinden en zij alvast zou kunnen beginnen.

Zelfgebakken frambozentaart Tijdens het wandelen vertelde ze me dat het toevallig vandaag haar verjaardag was. En toen we door een veld vol met bijenkorven liepen, werd ze ook nog eens op haar geboortedag gestoken op haar hoofd. De bult groeide en begon flink te steken, dus besloot ze maar mee terug te lopen naar de camping in de hoop iemand te kunnen vinden met een zuignap die het gif eruit kon halen. Helaas maakte ze nergens kans, dus liep ze maar weer terug naar de boulders. Ik liep naar m'n tent om m'n bergwandelschoenen te verruilen voor m'n boulder schoenen. Op m'n weg terug naar Eva haalde ik bij de bakker nog even een zelfgebakken brambozen taart om haar verjaardag feestelijk te kunnen vieren samen.

16 augustus En nu lig ik op m'n gehuurde crashpad in de schaduw van de bomen naast m'n tent te schrijven na weer een lange ochtend boulderen met Eva. Ze is nu richting huis helaas. Het was fijn om 1,5 dag een bestie te hebben hier in de bergen. Gisteravond nam ze me nog mee uit eten naar een nieuw hip eettentje hier in Ailefroide: Ailechaude. Ik volgde het zaakje al via instagram en nu zat ik er ineens in het echte leven te eten. En nog leuker: de eigenaar bleek fan van analoge fotografie en ik mag er m'n prints tentoonstellen.

We zaten te kletsen alsof we elkaar al jaren kende. Waar je in de stad met gemak langs elkaar heen zou leven, ben je hier in de bergen als je opzoek bent naar een speelmaatje binnen no time kameraadjes. Buitenspelen verbind. Dat wist ik al wel, maar is nogmaals bevestigd gisteren en vanmorgen. Met wie ga ik nu de komende dagen buitenspelen? Het doet me pijnlijk realiseren dat je echt mega fancy buitenspullen kunt aanschaffen, maar wat het buitenleven tot een echt volmaakt avontuur maakt, zijn de leuke mensen om je heen. En dat is nou net iets wat je niet kunt kopen: verbinding.

 Ik ging met een hart gevuld met avontuur én liefde slapen.

Wie weet kan ik nog aanhaken bij de twee Oostenrijkse jongens die gistermiddag ook nog aanhaakten bij het boulderen. Ze bleken op een paar meter afstand van mijn tent hier op de camping te staan. En gisteravond liep ik nog even bij ze langs en hebben we met z'n drieën vallende sterren gekeken onder het genot van een biertje en een warme deken over m'n benen. Daar zat ik ineens tussen twee goed uitziende gespierde klimmers in naar de sterrenhemel boven ons te kijken. Het leven kon slechter zeg maar. We hebben zo gelachen. Echt heerlijk. Ik ging met een hart gevuld met avontuur én liefde slapen. Zo wil ik elke avond in slaap vallen.

Ik voel me hier buiten in de bergen zoveel fijner, zoveel meer mezelf. Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik een zongebruinde Chan die relaxed is. M'n ogen staan anders, meer ontspannen. De stress is eruit. En dat binnen 1,5 dag in Ailefroide. Ik ben benieuwd hoe ik er eind van de week uitzie en welke avonturen ik dan allemaal heb beleefd. Ik heb nu nog heel wat blanco pagina's voor me liggen.

Terwijl ik dat opschrijf, valt m'n blik ineens op de mannen die voorbij lopen op de camping. Stuk voor stuk gespierd. Vrouwen overigens ook. Buitenspelen doet de mens goed. Mensen zien er hier zoveel gezonder uit dan in de stad waar ze net even iets te dik en gehaast van de ene zaak naar de andere zaak sjezen. Waarom hebben we ooit bedacht dat een stad een gezonde leefomgeving is voor de mens? En hebben we de natuur ver achter ons gelaten en daarmee ook onze natuurlijke habitat. Natuurlijk weten we inmiddels wel dat een mens in een piepklein onbetaalbaar flatje proppen niet een heel goed idee is, maar goed, wanneer gaan we dat ooit toegeven als we de hele westerse wereld zo'n beetje op die manier hebben ingericht. Keer dat maar eens om.

Al is er natuurlijk al een grote groep aan het ontstaan die weer terug naar moeder natuur keert. Daar ben ik er zelf een van. Doe mij maar een houten hutje met een flink grote tuin eromheen. Minder comfort, meer vrijheid. Maar goed, zit hem mijn geluk in de vrijheid? Binnen 1,5 dag hier in Ailefroide ben ik er toch al wel achter dat vrijheid in de natuur ook niet alles is. Wat me echt gelukkig maakt, zijn de mensen hier waarmee ik kan buitenspelen, kan lachen en waarmee ik verhalen kan delen. Het is zo voor de hand liggend wat een mens gelukkig maakt: connectie met gelijkgestemden.

Waarom kwam ik altijd graag in de Coffee Company? Omdat ik daar de hele dag door lieve mensen om me heen had waarmee ik verhalen kon delen, kon lachen en als het moest: kon huilen. Die zaak had voor velen zo'n verbindende functie. Echt doodzonde dat de zaak moest wijken voor een groot Amerikaans concern. Ik mis zo'n plek nu in Rotterdam. Wat voor mij het beste zou werken, is zo'n plek hier in de bergen, want hier vind ik mijn gelijkgestemden. Mensen die net zo gek zijn op de bergen als ik. En dat verbind. In de stad vind ik weinig verbinding, omdat het daar vaak over zaken gaat die me niet echt boeien: meer geld en status en een carrière in wat dan ook.

Ik hoop toch echt zo snel mogelijk deze kant op te kunnen verhuizen, want ik voel me hier veel meer thuis dan in Rotterdam. Met elke ademhaling hier, voel ik het leven in me stromen. Alsof ik aan een stopcontact ben aangesloten. In de stad voel ik me juist de hele tijd doodmoe. Ik ben benieuwd, echt benieuwd hoe ik mijn leven dusdanig om kan gooien dat ik hier kan zijn.